به نام نقش بند صفحه ی خاک

یکــی مــال مردم به تلبـیـس خـورد                    چـــو بــر خـاست لعنت بر ابلیس کرد

چـــنین گفـتـش ابـلیـس انـدر رهی                    کــه هـــرگــز نــدیــدم چـــنین ابلهی

تـــرا با مـن سـت ای فـلان آشـتـی                    بــه جـــنــگــم چــرا گردن افراشتی؟

دریــغ ســت فرمـوده ی دیـو زشـت                     کــه دست ملک بر تو خواهد نوشت

روا  داری  از  جــهــل  و نـابـاکــیــت                    کــه پــاکـان نـویــسـنـد نـاپـاکــــیــت

طریقی به دست آر و صلحی بجوی                     شــفـیـعـی برانــگـیـز و عذری بگوی

که یک لحظه صــورت نـبـنـدد امــان                     چــو پـــیــمــانـه پـر شـد به دور زمان

و گــر دســت قـدرت نـداری بـه کـار                     چــو بــیــچارگــان دســت زاری بــرآر

گـــرت رفــت از انـدازه بـیـرون بــدی                     چــو گــفـتـی که بد رفت نیک آمدی

فــــراشـو چــو بـیـنــی در صــلح باز                     کـه نــاگـــه در تــوبــه گــــردد فـــراز

مـــرو  زیـر بار  گـــنـــه  ای  پـــسـر                     کـه حـــمــال عــاجــز بـــود در سـفر

پـــی نــیــکـمـردان بـبـاید شـتـافت                     که هرک این سعادت طلب کرد یافت

ولــیـکــن تــو دنـبـال دیــو خـســی                     نــدانم که در صالحان چون رســـی؟

پــیــمـبـر کــسـی را شفاعتگرست                     کــه بــر جاده ی شــرع پـیـغمبرست

ره راســـت رو تا بــه مـنــزل رسـی                     تــــو بر ره نــه ای زیـن قبـل واپسی

                                                                                      (سعدی ، بوستان)