به نام کردگار هفت افلاک که پیدا کرد عالم از کفی خاک 

صبح بود خورشید از بالای کوه به دشت نگاه میکرد من در حال قدم زدن روی چمن های مرطوب دشت بودم .در آن هنگام بادی را حس کردم که خبری داشت ٬ خبری از بهاری زیبا

من درختی دیدم باعظمت٬  آب زلالی دیدم که در جویی روان بود و شکوفه های درخت را حمل می کرد

من پرندگانی دیدم که با صدایی زیبا آمدن عید را نو مید می دادند

زندگی هفت سین نوروز است

پهنه ی چشمانم جولانگاه تو باد٬ ای دشت سر سبز

من گلبرگ جوانی دیدم که سنگینی زنبور را انتظار می کشید

لاله ای دیدم لبخند میزد به دشت

بادی را حس کردم که بوی تازگی خاک را با خود آمیخته بود

سپیده دم اول نوروز٬ چه زیباست

خوشا به حال دشت که دوستی چون آفتاب دلنشین دارد 

خوشا به حال تنها شوکوفه ی بالای درخت که خود را تا عرش با لا کشیده و اولین  نظاره گر خورشید است

کوهی رادیدم  که دیگر سنگینی برف را تحمل نمی کرد٬ او می دانست که عید نزدیک است

و با تمام وجودم زیبایی بهار را حس کردم ٬ بهار عمرتان بی خزان باد.